เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู 
 

เปรียบเสมือนต้นไผ่และต้นหญ้านั่นคือคำจำกัดความแบบเข้าใจง่ายๆของเราทั้งสองคน ดาคาไรเป็นผู้ชายจึงมีความแข็งแกร่งกว่าแต่ฮิเมะก็มีความคล่องตัวในการ เคลื่อนไหวมากกว่า

 

ด้วยโครงสร้างของสายพันธุ์มองโกลลอยย์ ที่มีขนาดเล็กกว่าคอร์เคซอยย์ทำให้เราทั้งคู่เสียเปรียบด้านรูปร่าง และกำลังแต่คุณสมบัตินี้กลับทำให้ความคล่องตัวของเราเพิ่มมากขึ้น การมองหาจุดอ่อนของฝ่ายตรงข้ามคือสิ่งที่เรามักจะทำเป็นอย่างแรกเสมอ 

 

ราวกับร่ายรำอยู่และเสียงไม้กระบองกระทบกันนั้นราวกับเป็นเสียงดนตรีนั่นคือคำบรรยายของผู้ที่มองดูการซ้อมของเรา

 

----------------------------------------------

 

"Shall we dance....?" เสียงของดาคาไรดังขึ้นขณะฮิเมจิกำลังเดินออกมาจากห้องพร้อมๆกับเธอแต่อยู่ใน ชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงผ้าเนื้อนิ้มสีเทาเตรียมพร้อมฝึกเรียบร้อย "เราไม่ได้ฝึกด้วยกันนานแล้วนะครับ..พี่ฮิเมะ" น้องชายยิ้มนิดๆก่อนยื่นมือให้เป็นเชิงขอ..

 

"...OK..." หญิงสาวยิ้มก่อนจับมือรับเบาๆแล้วปล่อยออกจากนั้นจึงก้าวกลับเข้าไปในห้อง ของเธอแล้วเปลี่ยนเป็นชุดที่ไม่ต่างจากอีกฝ่ายนักแล้วตามน้องชายไป ซึ่งดาคาไรยืนรออยู่ที่ลานประลองแล้วในมือถือไม้พลองสองด้าม

 

"Then, Let's start" ฮิเมจิรับไม้พลองมาถือตั้งท่าถือไม้เคนโดมองอีกฝ่ายด้วยแววตานิ่งเฉย ในขณะที่ผู้เป็นน้องชายยิ้มนิดๆ หมุนไม้พลองไปมาสองสามครั้งก่อนตั้งท่าขึ้น ก้าวขาซ้ายอยู่ข้างหน้าราวกับจะเป็นฝ่ายบุก...

แต่ก็ไม่...

 

เขาเป็นฝ่ายรอให้เจ้าหญิงเริ่มก่อน...

และไม่นานนักเสียงไม้พลองกระทบกันครั้งแรกก็ดังขึ้นจากการพุ่งเข้าใส่อย่างแรงและการยกขึ้นตั้งรับในจังหวะเดียวกัน

 

แกร๊ก! 

 

  

แต่ ก็แค่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นชายหนุ่มหมุนไม้พลองปัดอีกออกไปหมุนตัวหลบ การโจมตีครั้งที่สองก่อนตวัดไม้พลองเข้าที่ลำคอขาวของอีกฝ่ายแต่หญิงสาวก้าว หลบได้ทันและตวัดไม้ในมือแทงสวนเข้าที่กลางอก

 

 

ขา ที่ยาวกว่าก้าวเพียงนิดเดียวก็หลบการโจมตีนั้นได้แล้วอาศัยจังหวะเดียวกัน จับไม้ที่อยู่ระดับอกแล้วออกแรงดึงทั้งไม้ทั้งคนเข้ามาประชิดก่อนยกไม้ที่ กระชับอยู่ในมือขึ้นมาแนบคออีกฝ่าย...

 

"..1-0...." รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นกับแต้มที่ตนเองนำไปก่อน เขาปล่อยมือจากพี่สาวให้เธอกลับไปยืนตั้งท่าเตรียมพร้อมอีกครั้ง

 


" 1 - 0 "

 

ดาคาไรตั้งท่าอีกครั้ง และคราวนี้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายก้าวเข้าหา วาดไม้พลองเป็นจังหวะรุกคนที่ยืนตั้งรับอยู่ เสียงไม้พลองกระทบกันเป็นจังหวะที่ทั้งคู่รู้อยู่แล้ว ก้าวถอยในจังหวะที่อีกฝ่ายรุก ก้าวเข้าหาในจังหวะที่อีกคนถอย 

 

ถ้าถามน้องชาย...เขาชอบเวลาที่พี่สาวหมุนตัวเพื่อเปลี่ยนจังหวะการโจมตี...นั่นหมายถึงเธออ่านการเคลื่อนไหวได้แล้ว...

 

อย่าง เช่นครั้งนี้ที่ไม้ของน้องชายเล็งที่สีข้างแต่ฮิเมจิเร็วกว่าเธอรับยกไม้กัน ไว้แล้วหมุนตัวก้าวเข้าหาพร้อมกับตวัดไม้หยุดไว้ที่ลำคอของดาคาไร...พร้อม รอยยิ้มที่ส่งมาให้..

 

"1-1.." ดาคาไรยิ้มรับไม้พลองที่จ่อคอตัวเองอยู่....ก่อนก้าวถอยออกมาทั้งท่าราวกับ เก็บดาบซามุไรอยู่ที่ข้างเอวพลางมองอีกฝ่ายนิ่งๆ...ในขณะที่อีกฝ่ายหมุนไม้ ทั้งท่าดาบเคนโดอีกครั้งก่อนที่จะพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้งทันที

 

อีกครั้งที่เสียงไม้กระทบกัน...

 

ชายหนุ่มรับไม้ที่ฟาดลงมาเล็งหน้าของเขาไว้ได้ก่อนหมุนไม้ออกเปลี่ยนท่าจับไม้เคลื่อนตัวเข้าใกล้เพื่อหาจังหวะโจมตีอีกคนที่ตั้งท่าวาดไม้ขึ้นอีกครั้งเพื่อที่จะโจมตีเขาอย่างรวดเร็วนั้นทำให้เขาต้องก้าวถอยตามจังหวะรุกของหญิงสาว

 

เสียงไม้ดังเป็นจังหวะ หนึ่ง สอง สาม สี่ และในครั้งที่หา ช่วงจังหวะยืดออกกว่าเดิมเพราะน้องชายก้าวเท้าเปลี่ยนจังหวะงัดไม้อีกฝ่ายออกหลอกล้อให้ผู้พี่เข้าใจผิดจากนั้นจึงเล็งเข้าที่สีข้างในจังหวะต่อมา

 

ฮิเมจิก็ไว้พอที่จะสังเกตเห็นจึงก้าวกระโดดถอยหลังหลบให้พ้นระยะไม้พร้อมพึมพำเบาๆว่าเกือบไปแล้ว

 

ถ้าถามพี่สาว เธอชอบเมื่อดาคาไรก้าวเปลี่ยนจังหวะด้วยความรวดเร็วเช่นนี้ นั้นหมายถึงน้องของเธอเริ่มไม่เกรงใจและซ้อมกับเธออย่างเต็มที่

 

อย่างตอนนี้เขาไม่ปล่อยให้เธอตั้งตัวนานนักจังหวะการก้าวรุกและวาดไม้นั้นเร็วขึ้น เร็วขึ้น และแน่นอนเธอก็ก้าวตามได้ไม่แพ้กัน

เสียงกระทบกัน หนึ่ง สอง สาม สี อีกครั้งและอีกครั้ง...เร็วขึ้น ถี่ขึ้น...จนในที่สุดจังหวะได้ขาดหายไป

 

เพราะการหมุนไม้ของและก้าวขาเคลื่อนตัวของดาคาไรหลอกล่อพี่สาวได้สำเร็จ ไม้ที่ควรจะพาดลงที่ตรงหน้ากับบิดพลิ้วไปงัดเอาเข่าของคนที่ตัวเล็กกว่าจนเกือบเสียหลัก

 

แต่ผู้เป็นพี่สาวไหวตัวได้แต่ก็ไม่ทันทั้งหมด เธอตัดสินใจทิ้งไม้เพื่อรักษาสมดุลของเธอ ก้าวเท้าหมุนตัวออกไปด้านข้างเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงโดยสิ้นเชิง “พลาด...ซะแล้ว..”

 

ดาคาไรยิ้มเล็กน้องก่อนวางไม้ลงข้างๆสนามแล้วตั้งท่ามือเปล่า “ต้องขอโทษด้วยนะครับ..พี่ฮิเมะ”

 

เจ้าของชื่อยิ้มจางตอบอีกฝ่ายแล้วตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้อีกครั้ง นัยน์ตาสองคู่ต่างจดจ้องหาจังหวะว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน  ลมหายใจช้าลงเพื่อปรับสมาธิให้จิตสงบ..และแล้ว..น้องชายก็เป็นฝ่ายขยับรุกก่อน

 

ก้าวขาเข้าหาสามก้าวก่อนซัดฝ่ามือเข้าที่เหนืออก

 

และถูกปัดออกโดยทันทีเช่นกัน

 

และต้องตั้งรับฝ่ามือขาวที่พุ่งเข้าหาลูกกระเดือกของเขาแทน

 

เขาไวพอที่จะหลบก้าวถอยหลังให้พ้นระยะโจมตีปัดมือเล็กๆนั้นออกแล้วใช้มืออีกข้างต่อยเข้าช่วงท้องของอีกฝ่าย

 

ฮิเมจิไวกว่า เธอหมุนตัวเมื่อถูกปัดมือก้าวท้าวเคลื่อนไหวตามเส้นร่างกายของดาคาไรอ้อมไปด้านหลังยืดตัวขึ้นล็อคคอน้องชายทันที

 

แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้อยู่เฉยหมุนตัวเข้าหาในจังหวะเดียวกัน ทำให้กลายเป็นว่าฮิเมจิโน้มคออีกฝ่ายลงมาหาพอดี พร้อมกับการเคลื่อนไหวต่อเนื่อง หน้าผากสองสีกระแทกกันเบาๆเป็นสัญญาณนับแต้มให้ฝ่ายหญิงสาว

ความจริงแล้วดาคาไรใจหายวูบอยู่หน่อยๆ...นึกว่าจะโดนกระแทกแรงจนต้องลงไปทรุดกุมหน้าอยู่ที่พื้นอย่างที่เคยโดนเมื่อก่อน...แต่สิ่งที่ได้รับคือรอยยิ้มเล็กๆทำให้เขาใจชื่นขึ้นก่อนใช้โอกาสนี้อุ้มช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นแล้วทุ่มลงพื้นทันที

 

แต่เขาไม่ปล่อยให้ร่างอีกฝ่ายโดนพื้น หมุนแขนเปลี่ยนท่าการจับในทันทีเป็นประครองอีกฝ่ายไว้ในท่าคุกเข่าศรีษะอีกฝ่ายเกือบจะกระแทกพื้น...

 

“2-2 ครับ..” หัวเราะก่อนยิ้มจางๆแล้วค่อยๆวางอีกฝ่ายลงพื้นอย่างเบามือ เขาลอบสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายเผื่อจะมีแววของการไม่พอใจอะไรหรือเปล่า แต่ก็ไม่

 

พี่สาวเขาหัวเราะออกมาเล็กน้อยเช่นกัน...

 

ทั้งคู่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง.....และจบการฝึกซ้อมสำหรับวันนี้

Comment

Comment:

Tweet

แอบชอบที่ดาคาไรไม่ยอมให้ฮิเมะกระแทกพื้นอ่ะ
ชบที่ดาคาไรเรียกฮิเมะว่าเจ้าหญิงด้วย
น่ารัก~

#1 By NanNy-B on 2013-11-25 23:09